Wiara pośród fal: Cudowne ośmiodniowe przetrwanie rybaka z Wysp Cooka

Rutynowa wyprawa przeradza się w walkę o przetrwanie

To, co zaczęło się jako zwykły dzień wędkarski dla Juniora Apiuty Apiuty, przerodziło się w wyczerpującą, ośmiodniową walkę o przetrwanie na rozległych obszarach Oceanu Spokojnego. 11 czerwca Apiuta wyruszył ze swojego domu na Pukapuce, odległym atolu położonym około 1140 kilometrów na północny zachód od Rarotongi. Po relaksującym popołudniu spędzonym na grze w siatkówkę, 42-letni rybak przygotował sprzęt i wypłynął na otwarte morze, podążając za przelotem ptaków – tradycyjnym znakiem obfitości ryb w okolicy.

Jednak spokój nie trwał długo. Wraz z zapadaniem zmroku czterometrowa aluminiowa łódź Apiuty zaczęła ulegać awarii mechanicznej. Silnik zaczął „kaszleć” i trzeszczeć, zanim w końcu całkowicie zgasł. Utknięty bez narzędzi niezbędnych do napraw i stawiający czoła wzmagającym się wiatrom, Apiuta obserwował, jak światła Pukapuki znikają za horyzontem, pozostawiając go samego w jednym z najbardziej odizolowanych regionów planety.

Walka z żywiołami: zimno, głód i izolacja

Przez kolejny tydzień Apiuta stawiał czoła nieustannemu atakowi wyzwań środowiskowych. Opisywał wysokie fale, niektóre znacznie wyższe niż jego mała łódź, które uderzały w łódź z obu stron. Dwukrotnie ogromna siła fal rzuciła go prosto do oceanu, grożąc wciągnięciem w głębiny.

Przetrwanie stało się kwestią niezwykłej zaradności. Mając bardzo ograniczone zapasy, Apiuta polegał na skromnym zestawie składającym się z:

• Dwóch butelek wody
• Wiadra do zbierania deszczówki
• Podstawowego sprzętu wędkarskiego
• Chłodnicy i jednego prześcieradła dla ciepła

Aby uchronić się przed głodem, zjadał małe kawałki surowej ryby złowionej na swój sprzęt. Aby zwalczyć przenikliwe zimno i ciągły deszcz, kulił się pod prześcieradłem i używał chłodni jako prowizorycznej tarczy przed żywiołami. „W nocy nie mogłem nic zrobić. Marzłem tam na zewnątrz” – wspominał.

Siła nadziei i chwila ratunku

Przez cały ten czas Apiuta przypisywał swoją siłę psychiczną niezachwianej wierze. Pomimo samotności i fizycznego wysiłku związanego z wylewaniem wody, aby utrzymać łódź na powierzchni, nie poddał się rozpaczy. „Nie straciłem nadziei. Po prostu byłem smutny” – stwierdził, dodając, że większość czasu spędzał na modlitwie, prosząc o znak ratunku.

Ta nadzieja została wystawiona na próbę trzeciego dnia, gdy Apiuta dostrzegł światła odległego kutra rybackiego. Wiosłował z całych sił w kierunku światła, ale nieustępliwy wiatr zepchnął jego łódź, a statek ostatecznie zniknął z pola widzenia.

Ratunek w końcu nadszedł ósmego dnia. Niebo się przejaśniło i dało się słyszeć warkot samolotu. Samolot Poseidon Sił Powietrznych Nowej Zelandii zauważył samotnego rybaka i zaalarmował pobliskie szlaki żeglugowe. Wkrótce potem tajwański kuter rybacki odpowiedział na współrzędne. Apiuta gwizdał rozpaczliwie, aby zwrócić uwagę załogi; Gdy światło latarki oświetliło jego łódź, długi koszmar w końcu się skończył.

Nowe życie i wyciągnięte wnioski

Po uratowaniu, pierwszym priorytetem Apiuty było skontaktowanie się z partnerką i powiedzenie jej po prostu: „Kochanie, wszystko w porządku”. Po przetransportowaniu do Nowej Zelandii w celu rekonwalescencji wyraził zamiar powrotu na morze, choć z nowym zobowiązaniem do zapewnienia sobie bezpieczeństwa.

Rozmyślając o tym doświadczeniu, Apiuta ostro ostrzega innych rybaków przed nieprzewidywalnością Pacyfiku: „Nie zapomnij o latarce, kamizelce ratunkowej. Nie zapomnij o płaszczu przeciwdeszczowym. Pomódl się, zanim zaczniesz łowić”.