Recenzja filmu Spider-Man: Brand New Day – widowisko wizualne z pustką fabularną

Blockbusterowy triumf w kasie

Pajęczyna powróciła na wielki ekran z hukiem. Spider-Man: Nowy Dzień to nie tylko film; to globalne wydarzenie kinowe. Po premierze we Francji film przełamał oczekiwania, dowodząc, że apetyt na Petera Parkera w interpretacji Toma Hollanda pozostaje nienasycony. Z oszałamiającą liczbą 650 130 biletów w dniu premiery, film zapewnił sobie 10. najlepszy start w historii francuskiego kina i 3. najlepszy debiut w historii dystrybucji Sony Pictures.

Aby zobrazować te liczby, warto dodać, że takiego poziomu ekscytacji nie widziano w Hexagonie od szczytu popularności filmów Avengers: Koniec gry i Daleko od domu w 2019 roku. Film zajmuje obecnie trzecie miejsce pod względem otwarcia w kinach Marvela we Francji, ustępując jedynie legendarnym filmom Spider-Man 3 (2007) i Avengers: Endgame (2019), co umacnia jego pozycję jako komercyjnego giganta.

Masterstwo wizualne i reżyserski kunszt

Z technicznego punktu widzenia, Brand New Day to triumf. Reżyser Destin Daniel Cretton wnosi do serii świeżą energię, prezentując mistrzowskie widowisko. Choreografia ruchów Spider-Mana w betonowych kanionach Nowego Jorku jest płynna i zapierająca dech w piersiach, precyzyjnie oddając zwinność postaci.

Crettonowi udaje się z powodzeniem połączyć charakterystyczny dla serii humor z momentami surowej, instynktownej mocy. Jego innowacyjna inscenizacja i praca kamery dają wgląd w jego możliwości, pozostawiając fanów z nadzieją na jego przyszłe projekty, w tym długo oczekiwany film aktorski o Naruto. W kulminacyjnym momencie akcji film to pełna adrenaliny jazda, która uzasadnia cenę biletu do kina.

Emocjonalna Przepaść: Złamany Bohater?

Jednak film zawodzi w swojej istocie. Po wstrząsających wydarzeniach z Spider-Man: Bez Drogi do Domu, widzowie oczekiwali głębokiego zanurzenia w złamanym, odizolowanym Peterze Parkerze. Podczas gdy marketing obiecywał studium samotności i odbudowy, sama narracja sprawia wrażenie raczej fragmentu przejściowego niż studium postaci.

Filmowi trudno jest przekazać prawdziwy emocjonalny ciężar samotności Petera. Zamiast intymnego portretu młodego mężczyzny zmagającego się z dorosłością i stratą, Brand New Day często sprawia wrażenie, jakby grał bezpiecznie. W konsekwencji brakuje mu surowego, emocjonalnego rezonansu, który można znaleźć w takich kamieniach milowych jak Niesamowity Spider-Man 2, pozostawiając widzów z wersją Spider-Mana, która jest empatyczna, ale nie do końca zrealizowana.

Problemy z tempem akcji i nijaki finał

Film trwający 2 godziny i 25 minut cierpi na kryzys tożsamości. Próbuje on żonglować dwiema odrębnymi narracjami: wewnętrzną podróżą Petera odbudowującego swoje życie oraz zewnętrznym konfliktem z nowym antagonistą. Niestety, te dwa wątki rzadko się skutecznie przeplatają, co prowadzi do fabuły, która wydaje się zarówno przeładowana, jak i niedopracowana.

Chociaż antagonista zostaje wprowadzony z budzącym niepokój zagrożeniem w pierwszej godzinie filmu, napięcie rozprasza się w miarę jego rozwoju. Narastające napięcie prowadzi do kulminacji, której brakuje niezbędnego rozmachu, co skutkuje zakończeniem, które wydaje się pospieszne w porównaniu z drobiazgowym przygotowaniem. Choć film ten przygotowuje grunt pod przyszłe odsłony Avengers, natychmiastowe korzyści dla widza są rozczarowujące.

Ostateczny werdykt

Spider-Man: Brand New Day to uczta dla oczu, która spełnia obietnicę akcji na wielką skalę. Jest świadectwem nieprzemijającej siły marki Spider-Man. Jednak stawiając widowisko ponad psychologiczną głębię i zmagając się z własnym tempem, traci szansę na bycie decydującym emocjonalnym rozdziałem w historii Toma Hollanda.