„Człowieczeństwo to przywilej”: Umar Khalid o sześciu latach spędzonych w indyjskim więzieniu bez procesu

Życie za kratami: Męka Umara Khalida

Dla Umara Khalida, więźnia numer 626714, najtrudniejszą porą dnia jest zachód słońca. Gdy bramy delhijskiego więzienia Tihar otwierają się, by wpuścić więźniów na dziedziniec, rzeczywistość jego uwięzienia – trwającego sześć lat bez procesu – staje się coraz bardziej realna. Rozmyślając nad tym psychologicznym ciężarem, Khalid zauważa mroczne pokrewieństwo z XIX-wiecznym pisarzem Fiodorem Dostojewskim, który opisał to samo przejmujące uświadomienie sobie kolejnego dnia straconego w niewoli.

Symbol sprzeciwu

Niegdyś wybitny działacz studencki na Uniwersytecie Jawaharlala Nehru (JNU), Khalid stał się postacią o znaczeniu ogólnokrajowym podczas antyrządowych protestów w 2019 roku. Te demonstracje, wywołane kontrowersyjną ustawą o obywatelstwie, postrzeganą przez wielu jako dyskryminująca muzułmanów, stanowiły jedno z największych wyzwań dla administracji premiera Narendry Modiego. Do 2020 roku Khalid został aresztowany na mocy surowych przepisów antyterrorystycznych pod zarzutem bycia „kluczowym spiskowcem” w niszczycielskich zamieszkach religijnych w Delhi. Wraz ze swoimi zwolennikami i organizacjami praw człowieka stanowczo odrzuca te zarzuty, traktując je jako element „dystopijnych” represji politycznych.

Dehumanizacja więźnia

Khalid, zaciekły krytyk hinduskiego nacjonalizmu BJP, opisuje, jak jego publiczny wizerunek stał się bronią. W świetle państwowej propagandy jest często określany przez główne media mianem „terrorysty” lub „antynarodowca”. To publiczne określenie przeniknęło do jego życia w więzieniu, gdzie nawet współwięźniowie przyswoili sobie tę narrację. „Człowieczeństwo to przywilej, którego nie dano ludziom takim jak ja” – zastanawia się, zauważając ogromny wpływ izolacji na jego fizyczne i psychiczne samopoczucie.

Poszukiwanie sprawiedliwości

Pomimo globalnego protestu organizacji praw człowieka, a nawet międzynarodowych osobistości politycznych, Khalid pozostaje w więzieniu. Jego wnioski o zwolnienie za kaucją były wielokrotnie odraczane, odraczane lub odrzucane przez sąd, co prowadziło do stanu ciągłej niepewności. Choć przyznaje, że jego nadzieja „powoli zaczęła gasnąć”, pozostaje zdecydowany wypowiadać się przeciwko temu, co nazywa społeczeństwem postprawdy. W chwilach spokoju czerpie siłę z dziedzictwa rewolucjonistów, znajdując ukojenie w słowach Bhagata Singha: „Jestem tą szaloną duszą, która jest wolna nawet w niewoli”. W miarę jak jego debiutancka książka „Fractured Communities” zbliża się do publikacji, apel o jego sprawiedliwy proces wciąż rozbrzmiewa w zmagającym się z problemami społeczeństwie obywatelskim Indii.